<:CulturalEvent rdf:about="https://data.datatourisme.fr/10/995ce8bc-ad30-3503-a109-f51c8548b79f"> 2026-08-21 2026-08-23T04:25:24.24Z 2e33b67d86f5079529668d38a872bf2a 190 10 33c8fbedd75faf4e0e809935e7ec2aa3 2027-01-30 2027-01-30 Tres mujeres. Tres generaciones. Tres etapas de la vida vinculadas a la tierra, a lo vivo y a aquello que nos une a nuestros orígenes, a nuestros difuntos y a nuestro legado. Mi madre, una jardinera incansable, cultiva la tierra con amor, perseverancia y una paciencia infinita. Mi hija, una adolescente en busca de sentido, crece, sueña y se forja a sí misma. Y yo, entre las dos, escribo historias para los vivos, siempre conectada con los muertos, con las raíces, con lo invisible. En «Paisajes subterráneos», nos interrogamos sobre ese vínculo precioso que nos une a nuestros cimientos: cómo la tierra, nutricia y refugio, cura nuestras heridas, atraviesa las generaciones y transforma nuestras angustias en promesas de futuro. Cada generación lleva consigo su carga de dudas, de sufrimientos, pero también de esperanzas. Juntos nos apoyamos. Juntos cultivamos. Tres relatos que se entrecruzan y se responden mutuamente, atravesando el ciclo de las estaciones como una metáfora del ciclo de la vida. Su vínculo real, su forma de ser, su diferencia generacional constituyen el núcleo mismo del proyecto. Esta elección defiende un teatro vivo, encarnado, a la altura de la realidad, concebido para conectar con un público adolescente. Un teatro en el que lo verdadero, lo crudo y lo sensible se convierten en materiales de ficción. La escritura textual de Karin Serres, la dirección escénica de Marie Denys y la visión coreográfica de Marie Cambois se entrelazan para dar lugar a un teatro de lo vivo… Trois femmes. Trois générations. Trois âges de la vie liés à la terre, au vivant, et à ce qui nous relie à nos fondations, nos morts et nos héritages. Ma mère, jardinière infatigable, cultive la terre avec amour, persévérance et une patience infinie. Ma fille, adolescente en quête de sens, grandit, rêve et se construit. Et moi, entre elles deux, j’écris des histoires pour les vivants, toujours connectée aux morts, aux racines, à l’invisible. Dans “Paysages souterrains”, nous interrogeons ce lien précieux à nos fondements : comment la terre, nourricière et refuge, soigne nos blessures, traverse les générations, et transforme nos angoisses en promesses d’avenir. Chaque génération porte son lot de doutes, de souffrances, mais aussi d’espoirs. Ensemble, nous nous soutenons. Ensemble, nous cultivons. Trois récits qui se croisent et se répondent, traversant le cycle des saisons comme une métaphore du cycle de la vie. Leur lien réel, leur état d’être, leur différence de génération fondent le cœur même du projet. Ce choix affirme un théâtre vivant, incarné, à hauteur du réel, pensé pour aller à la rencontre d’un public adolescent. Un théâtre où le vrai, le brut, le sensible deviennent matériaux de fiction. L’écriture textuelle de Karin Serres, l’écriture de plateau sous l'œil de Marie Denys, et le regard chorégraphique de Marie Cambois s’entrelacent pour faire émerger un théâtre du vivant… Drei Frauen. Drei Generationen. Drei Lebensabschnitte, die mit der Erde, dem Lebendigen und dem verbunden sind, was uns mit unseren Wurzeln, unseren Verstorbenen und unserem Erbe verbindet. Meine Mutter, eine unermüdliche Gärtnerin, bewirtschaftet den Boden mit Liebe, Ausdauer und unendlicher Geduld. Meine Tochter, eine Teenagerin auf der Suche nach Sinn, wächst heran, träumt und findet ihren Weg. Und ich, zwischen den beiden, schreibe Geschichten für die Lebenden, stets verbunden mit den Verstorbenen, den Wurzeln und dem Unsichtbaren. In „Paysages souterrains“ hinterfragen wir diese kostbare Verbindung zu unseren Wurzeln: Wie die Erde, unsere Ernährerin und Zuflucht, unsere Wunden heilt, Generationen überdauert und unsere Ängste in Zukunftsversprechen verwandelt. Jede Generation trägt ihre eigenen Zweifel, ihr eigenes Leid, aber auch ihre Hoffnungen mit sich. Gemeinsam unterstützen wir uns. Gemeinsam pflegen wir das Leben. Drei Erzählungen, die sich kreuzen und aufeinander eingehen und den Kreislauf der Jahreszeiten durchlaufen – wie eine Metapher für den Kreislauf des Lebens. Ihre tatsächliche Verbindung, ihr Seinszustand und ihre generationsbedingten Unterschiede bilden den Kern des Projekts. Diese Entscheidung steht für ein lebendiges, verkörpertes Theater, das der Realität gerecht wird und darauf ausgelegt ist, ein jugendliches Publikum anzusprechen. Ein Theater, in dem das Echte, das Rohe und das Empfindsame zu Materialien der Fiktion werden. Die Textgestaltung von Karin Serres, die Inszenierung unter der Leitung von Marie Denys und der choreografische Blick von Marie Cambois verflechten sich, um ein Theater des Lebendigen entstehen zu lassen? Tre donne. Tre generazioni. Tre età della vita legate alla terra, al mondo vivente e a ciò che ci unisce alle nostre radici, ai nostri defunti e alla nostra eredità. Mia madre, giardiniera instancabile, coltiva la terra con amore, perseveranza e una pazienza infinita. Mia figlia, un’adolescente alla ricerca di un senso, cresce, sogna e si costruisce. E io, tra loro due, scrivo storie per i vivi, sempre in contatto con i defunti, con le radici, con l’invisibile. In «Paesaggi sotterranei» ci interroghiamo su questo legame prezioso che è alla base della nostra esistenza: come la terra, nutrice e rifugio, cura le nostre ferite, attraversa le generazioni e trasforma le nostre angosce in promesse per il futuro. Ogni generazione porta con sé la propria dose di dubbi, di sofferenze, ma anche di speranze. Insieme ci sosteniamo. Insieme coltiviamo. Tre racconti che si intrecciano e si rispondono a vicenda, attraversando il ciclo delle stagioni come una metafora del ciclo della vita. Il loro legame reale, il loro modo di essere, la loro differenza generazionale costituiscono il cuore stesso del progetto. Questa scelta afferma un teatro vivo, incarnato, all’altezza della realtà, pensato per andare incontro a un pubblico adolescente. Un teatro in cui il vero, il crudo, il sensibile diventano materia prima della finzione. La scrittura testuale di Karin Serres, la regia di Marie Denys e lo sguardo coreografico di Marie Cambois si intrecciano per dare vita a un teatro del vivo? Three women. Three generations. Three stages of life connected to the earth, to living things, and to what ties us to our roots, our ancestors, and our legacies. My mother, a tireless gardener, tends the earth with love, perseverance, and infinite patience. My daughter, a teenager searching for meaning, is growing up, dreaming, and finding her way. And I, between the two of them, write stories for the living, always connected to the dead, to our roots, and to the invisible. In *Paysages souterrains*, we explore this precious bond at the very foundation of our being: how the earth—our nurturer and refuge—heals our wounds, spans generations, and transforms our anxieties into promises for the future. Each generation carries its own share of doubts, suffering, but also hopes. Together, we support one another. Together, we cultivate. Three stories that intersect and echo one another, moving through the cycle of the seasons as a metaphor for the cycle of life. Their real connection, their state of being, and their generational differences form the very heart of the project. This choice affirms a living, embodied theater—one that is grounded in reality and designed to connect with a teenage audience. A theater where the real, the raw, and the sensitive become the raw materials of fiction. Karin Serres’s written text, the stage direction under Marie Denys’s guidance, and Marie Cambois’s choreographic vision intertwine to bring forth a theater of life… Drie vrouwen. Drie generaties. Drie levensfasen die verbonden zijn met de aarde, met het leven en met wat ons verbindt met onze wortels, onze overledenen en onze erfenis. Mijn moeder, een onvermoeibare tuinierster, bewerkt de aarde met liefde, doorzettingsvermogen en oneindig veel geduld. Mijn dochter, een tiener op zoek naar zingeving, groeit op, droomt en vormt zichzelf. En ik, tussen hen beiden in, schrijf verhalen voor de levenden, altijd verbonden met de overledenen, met de wortels, met het onzichtbare. In ‘Paysages souterrains’ onderzoeken we deze kostbare band met onze wortels: hoe de aarde, onze voedster en toevluchtsoord, onze wonden geneest, generaties overschrijdt en onze angsten omzet in beloften voor de toekomst. Elke generatie draagt haar eigen last van twijfels, leed, maar ook hoop. Samen steunen we elkaar. Samen bewerken we het land. Drie verhalen die elkaar kruisen en op elkaar inspelen, en die de cyclus van de seizoenen doorkruisen als een metafoor voor de levenscyclus. Hun werkelijke band, hun manier van zijn, hun generatieverschil vormen de kern van het project. Deze keuze staat voor een levendig, belichaamd theater dat de werkelijkheid aankan en bedoeld is om een tienerpubliek aan te spreken. Een theater waarin het echte, het ruwe en het gevoelige tot grondstoffen voor fictie worden. De tekst van Karin Serres, de regie onder leiding van Marie Denys en de choreografie van Marie Cambois verweven zich tot een theater van het leven... Théâtre : "Paysages souterrains" de la compagnie Le Plateau Ivre 984003016