. . . . . . . . . . . . . . . . . . "2026-03-25"^^ . "2026-10-16T06:30:51.674Z"^^ . "false"^^ . "c6e44c2c441663e24973d56c9c610fc0" . "255"^^ . "10"^^ . "a2a5d2bb39b7fcc56ae2e5bf5ac19f82" . . . . . "La Bure unter Denkmalschutz gestellt. Bereits im sp\u00E4ten Neolithikum, vor 4000 Jahren, empfing das Vorgebirge von La Bure seine ersten Bewohner. Davon zeugen Steinwerkzeuge im Pierre-No\u00EBl-Museum. Aber vor allem vom 1. Jahrhundert v. Chr. bis zur Mitte des 4. Jahrhunderts n. Chr. wurde La Bure als verschanztes Lager organisiert, das hinter Mauern Schutz fand. H\u00FCtten und Kultst\u00E4tten wurden errichtet; handwerkliche T\u00E4tigkeiten erg\u00E4nzten die Landwirtschafts- und Hirtenwirtschaft.\n\nDie Ausgrabungen, die von 1964 bis 1986 durchgef\u00FChrt wurden, haben gezeigt, was das Interesse und den Reichtum des Lagers ausmacht, das die zweitgr\u00F6\u00DFte arch\u00E4ologische St\u00E4tte des Departements Vosges ist. Auf dem Gel\u00E4nde wurde ein murus gallicus (1. Jahrhundert v. Chr.) entdeckt, einer der wenigen in Ostfrankreich, die noch sichtbar sind. Balken verst\u00E4rken den Zusammenhalt des 7,50 m breiten Trockensteinmauerwerks. Ein sp\u00E4terer Graben, der an der Vorderseite mit einer Spitzhacke ausgehoben wurde, isoliert das Lager vom Rest des Berges (Technik des Barrieresporns). Der Ringwall (Ende des 3. Jahrhunderts, Mitte des 4. Jahrhunderts n. Chr.) ist noch auf der H\u00E4lfte der Strecke, d. h. auf etwa 350 m, sichtbar. Er unterst\u00FCtzt die nat\u00FCrliche Verteidigung durch die Felsvorspr\u00FCnge, die La Bure umgeben.\n\nMehrere Tore f\u00FChren in das Lager, insbesondere ein gut erhaltenes Tor im Norden, das von einem Weg kommt und dessen Pflasterung noch einige Meter lang erhalten ist. Im Schutz dieses Verteidigungssystems beobachteten die Gallier, die sp\u00E4ter zu Gallo-R\u00F6mern wurden, die Bewegungen in den T\u00E4lern, die unterhalb des Lagers zusammenliefen. Verpassen Sie nicht den Aussichtspunkt am nordwestlichen Ende des Lagers!\n\nAn mehreren Stellen wurden kultische Becken ausgehoben, die wahrscheinlich auch Wasservorr\u00E4te enthielten. Siehe die den Dianen und Taranis gewidmeten. Abg\u00FCsse von Stelen lassen neben den Bestattungsriten auch das Schmiedehandwerk, die Wohnverh\u00E4ltnisse und die Kulte wieder aufleben. Im Mus\u00E9e Pierre No\u00EBl kann man die Objekte selbst entdecken und an einem Modell die Rekonstruktion der Antike in Saint-Di\u00E9-des-Vosges und der nahen Umgebung vervollst\u00E4ndigen. Stelen, M\u00FCnzen, Werkzeuge, Schmuck, Keramik und Skulpturen geben die gallor\u00F6mische Welt wirklich wieder, d. h. die Mischung, die sich zwischen den keltischen Formen und Traditionen, die in den Bergen der Vogesen \u00FCblich waren, und den Beitr\u00E4gen der Romanik ereignet hat.\n\nGef\u00FChrte Besichtigungen sind m\u00F6glich. Ausk\u00FCnfte erteilt das Fremdenverkehrsamt."@de . "La Bure \u00E8 classificata come monumento storico. Gi\u00E0 nel Neolitico finale, 4.000 anni fa, il promontorio di Bure ospitava i primi abitanti. Ne sono testimonianza gli utensili in pietra conservati al Museo Pierre-No\u00EBl. Ma \u00E8 soprattutto dal I secolo a.C. alla met\u00E0 del IV secolo d.C. che La Bure si organizza come un accampamento trincerato al riparo di mura. Vengono costruite capanne e luoghi di culto; le attivit\u00E0 artigianali integrano l'economia agricola e pastorale.\n\nGli scavi effettuati tra il 1964 e il 1986 hanno rivelato l'interesse e la ricchezza dell'accampamento, il secondo sito archeologico pi\u00F9 importante del dipartimento dei Vosgi. Sul sito \u00E8 stato scoperto un murus gallicus (I secolo a.C.), uno dei pochi ancora visibili nella Francia orientale. Le travi rafforzano la coesione della muratura a secco, larga 7,50 m. Un fossato pi\u00F9 tardo, scavato sul davanti con un pointerolle, isola l'accampamento dal resto della montagna (tecnica dello sperone sbarrato). \u00C8 ancora visibile met\u00E0 del bastione perimetrale (fine III secolo, met\u00E0 IV secolo d.C.), lungo circa 350 metri. Esso sostiene le difese naturali fornite dalle cime rocciose che circondano La Bure.\n\nDiverse porte consentono l'accesso all'accampamento, in particolare una abbastanza ben conservata a nord, proveniente da un sentiero che ha conservato la sua pavimentazione per alcuni metri. Al riparo di questo sistema difensivo, i Galli, oggi Gallo-Romani, osservavano i movimenti nelle valli sottostanti. Non perdete il punto panoramico all'estremit\u00E0 nord-ovest del campo!\n\nIn diversi punti sono stati scavati bacini cultuali, probabilmente anche serbatoi d'acqua. Si vedano quelli dedicati ai Diani e ai Tarani. Oltre ai riti funerari, i calchi delle stele rivelano il mestiere del fabbro, le abitazioni e i culti. Il Museo Pierre No\u00EBl \u00E8 il luogo dove scoprire gli oggetti stessi e completare la ricostruzione dell'antichit\u00E0 di Saint-Di\u00E9-des-Vosges e della regione circostante, grazie a un modello in scala. Stele, monete, utensili, gioielli, ceramiche e sculture danno un'immagine fedele del mondo gallo-romano, della fusione tra le forme e le tradizioni celtiche delle montagne dei Vosgi e le influenze romane.\n\nSono disponibili visite guidate. Informazioni presso l'Ufficio del Turismo."@it . "La Bure class\u00E9e monument historique. D\u00E8s le n\u00E9olithique final, il y a 4000 ans, le promontoire de la Bure accueille ses premiers habitants. Des outils en pierre en t\u00E9moignent au mus\u00E9e Pierre-No\u00EBl. Mais c'est surtout du 1er si\u00E8cle avant notre \u00E8re au milieu du IV\u00E8me si\u00E8cle apr\u00E8s J.C. que la Bure est organis\u00E9e en camp retranch\u00E9 \u00E0 l'abri derri\u00E8re des murailles. Des huttes et des lieux de culte sont \u00E9difi\u00E9s ; des activit\u00E9s artisanales compl\u00E8tent l'\u00E9conomie agricole et pastorale.\n\nLes fouilles men\u00E9es de 1964 \u00E0 1986 ont r\u00E9v\u00E9l\u00E9 ce qui fait l'int\u00E9r\u00EAt et la richesse du camp, le 2\u00E8me site arch\u00E9ologique du d\u00E9partement des Vosges. Sur les lieux, on d\u00E9couvre un murus gallicus (1er si\u00E8cle avant J.C.), un des rares de l'Est de la France encore visibles. Des poutres renforcent la coh\u00E9sion de la ma\u00E7onnerie en pierres s\u00E8ches large de 7,50m. Un foss\u00E9 plus tardif creus\u00E9 \u00E0 l'avant \u00E0 la pointerolle isole le camp du reste de la montagne (technique de l'\u00E9peron barr\u00E9). Le rempart p\u00E9riph\u00E9rique (fin du III\u00E8me si\u00E8cle, milieu IV\u00E8me si\u00E8cle apr\u00E8s J.C.) est encore visible sur la moiti\u00E9 du trac\u00E9 soit 350 m environ. Il appuie les d\u00E9fenses naturelles que repr\u00E9sentent les \u00E0-pics rocheux qui entourent la Bure. \n\nPlusieurs portes donnent acc\u00E8s au camp, en particulier une assez bien conserv\u00E9e au nord, venant d'un chemin qui a conserv\u00E9e son dallage sur quelques m\u00E8tres. A l'abri derri\u00E8re ce syst\u00E8me d\u00E9fensif, les Gaulois, devenus des Gallo-romains, observaient les mouvements dans les vall\u00E9es qui convergent en contrebas. Ne manquez pas le point de vue \u00E0 l'extr\u00E9mit\u00E9 nord-ouest du camp !\n\nDes bassins cultuels, sans doute aussi r\u00E9serves d'eau, sont creus\u00E9s \u00E0 plusieurs endroits. Voir ceux d\u00E9di\u00E9s aux Dianes et \u00E0 Taranis. Des moulages de st\u00E8les, au-del\u00E0 des rites fun\u00E9raires, font resurgir le m\u00E9tier de forgeron, l'habitat, les cultes. C'est au mus\u00E9e Pierre No\u00EBl que l'on d\u00E9couvre les objets eux-m\u00EAmes et que l'on compl\u00E8te, autour d'une maquette, la reconstitution de l'Antiquit\u00E9 \u00E0 Saint-Di\u00E9-des-Vosges et dans la proche r\u00E9gion. St\u00E8les, monnaies, outils, bijoux, c\u00E9ramique, sculptures restituent v\u00E9ritablement le monde gallo-romain, c'est-\u00E0-dire le m\u00E9lange qui s'est effectu\u00E9 entre les formes et traditions celtiques en vigueur dans la montagne vosgienne et les apports de la romanit\u00E9.\n\nDes visites guid\u00E9es sont possibles. Renseignements \u00E0 l'Office de Tourisme."@fr . "La Bure classified as a historic monument. As far back as the Final Neolithic, 4,000 years ago, the Bure promontory welcomed its first inhabitants. Stone tools in the Pierre-No\u00EBl Museum bear witness to this. But it was mainly from the 1st century BC to the middle of the 4th century AD that La Bure was organized as an entrenched camp, sheltered behind walls. Huts and places of worship were built, and craft activities complemented the agricultural and pastoral economy.\n\nExcavations carried out between 1964 and 1986 revealed the camp's main interest and wealth, making it the 2nd most important archaeological site in the Vosges department. The site features a murus gallicus (1st century BC), one of the few still visible in eastern France. Beams reinforce the cohesion of the 7.50m-wide drystone masonry. A later ditch, dug at the front with a pointerolle, isolates the camp from the rest of the mountain (barred spur technique). The perimeter rampart (late 3rd century, mid 4th century A.D.) can still be seen for half of its length (around 350m). It supports the natural defences provided by the rocky peaks surrounding La Bure.\n\nSeveral gates give access to the camp, in particular a fairly well-preserved one to the north, coming from a path that has preserved its paving over a few meters. Sheltered behind this defensive system, the Gauls, now Gallo-Romans, observed movements in the valleys below. Don't miss the viewpoint at the north-western end of the camp!\n\nIn several places, cult basins, probably also water reservoirs, were dug. See those dedicated to Dianes and Taranis. In addition to funeral rites, stelae casts reveal the blacksmith's trade, housing and cults. The Pierre No\u00EBl Museum is the place to discover the objects themselves and to complete, around a model, the reconstruction of Antiquity in Saint-Di\u00E9-des-Vosges and the surrounding region. Steles, coins, tools, jewelry, ceramics and sculptures truly recreate the Gallo-Roman world, i.e. the blending of Celtic forms and traditions in the Vosges mountains with Roman contributions.\n\nGuided tours are available. Information from the Tourist Office."@en . "La Bure est\u00E1 clasificada como monumento hist\u00F3rico. Ya en el Neol\u00EDtico final, hace 4.000 a\u00F1os, el promontorio de la Bure alberg\u00F3 a sus primeros habitantes. Las herramientas de piedra del Museo Pierre-No\u00EBl as\u00ED lo atestiguan. Pero fue sobre todo a partir del siglo I a.C. y hasta mediados del siglo IV d.C. cuando La Bure se organiz\u00F3 como un campamento atrincherado y protegido tras murallas. Se construyeron caba\u00F1as y lugares de culto; las actividades artesanales complementaron la econom\u00EDa agr\u00EDcola y pastoril.\n\nLas excavaciones realizadas entre 1964 y 1986 revelaron el inter\u00E9s y la riqueza del campamento, el 2\u00BA yacimiento arqueol\u00F3gico m\u00E1s importante del departamento de los Vosgos. En el yacimiento se descubri\u00F3 un murus gallicus (siglo I a.C.), uno de los pocos a\u00FAn visibles en el este de Francia. Unas vigas refuerzan la cohesi\u00F3n de la canter\u00EDa seca de 7,50 m de ancho. Un foso posterior, excavado en la parte delantera con un puntero, a\u00EDsla el campamento del resto de la monta\u00F1a (t\u00E9cnica del espol\u00F3n enrejado). La muralla perimetral (finales del siglo III, mediados del siglo IV d.C.) sigue siendo visible en la mitad de su longitud (unos 350 m). Sirve de apoyo a las defensas naturales proporcionadas por las cumbres rocosas que rodean La Bure.\n\nVarias puertas dan acceso al campamento, en particular una bastante bien conservada al norte, procedente de un camino que ha conservado su pavimento durante algunos metros. Al abrigo de este sistema defensivo, los galos, hoy galorromanos, observaban los movimientos en los valles inferiores. No se pierda el mirador situado en el extremo noroeste del campamento\n\nEn varios lugares se excavaron piletas c\u00FAlticas, probablemente tambi\u00E9n dep\u00F3sitos de agua. V\u00E9anse las dedicadas a las Dianes y las Taranis. Adem\u00E1s de los ritos funerarios, los moldes de las estelas revelan el oficio de herrero, la vivienda y los cultos. El Museo Pierre No\u00EBl es el lugar ideal para descubrir los objetos y completar la reconstrucci\u00F3n de la Antig\u00FCedad en Saint-Di\u00E9-des-Vosges y su regi\u00F3n, a partir de una maqueta. Estelas, monedas, herramientas, joyas, cer\u00E1micas y esculturas ofrecen una imagen fiel del mundo galo-romano, mezcla de formas y tradiciones celtas en los Vosgos con influencias romanas.\n\nVisitas guiadas. Informaci\u00F3n en la Oficina de Turismo."@es . "La Bure geclassificeerd als historisch monument. Al in het laatste neolithicum, 4000 jaar geleden, woonden de eerste bewoners van het voorgebergte van Bure. Stenen werktuigen in het Museum Pierre-No\u00EBl getuigen hiervan. Maar het was vooral van de 1e eeuw voor Christus tot het midden van de 4e eeuw na Christus dat La Bure werd georganiseerd als een verschanst kampement beschut achter muren. Er werden hutten en gebedshuizen gebouwd; ambachtelijke activiteiten vulden de landbouw- en pastorale economie aan.\n\nOpgravingen die tussen 1964 en 1986 werden uitgevoerd, onthulden het belang en de rijkdom van het kamp, de op \u00E9\u00E9n na belangrijkste archeologische vindplaats in het departement Vogezen. Op de site werd een murus gallicus (1ste eeuw v.Chr.) ontdekt, een van de weinige die nog zichtbaar zijn in Oost-Frankrijk. Balken versterken de samenhang van het 7,50 m brede droge steenwerk. Een latere greppel, aan de voorkant gegraven met behulp van een pointerolle, isoleert het kamp van de rest van de berg (de techniek van de versperde uitloper). De omwalling (eind 3e eeuw, midden 4e eeuw na Chr.) is nog steeds zichtbaar over de helft van de lengte (ongeveer 350 m). Het ondersteunt de natuurlijke verdediging door de rotsachtige pieken die La Bure omringen.\n\nVerschillende poorten geven toegang tot het kamp, in het bijzonder een vrij goed bewaard gebleven poort aan de noordkant, vanaf een pad waarvan het plaveisel nog enkele meters bewaard is gebleven. Beschut achter dit verdedigingssysteem observeerden de Galli\u00EBrs, nu Gallo-Romeinen, de bewegingen in de valleien eronder. Mis het uitkijkpunt aan de noordwestkant van het kamp niet!\n\nOp verschillende plaatsen werden cultische bekkens gegraven, waarschijnlijk ook waterreservoirs. Bekijk die gewijd aan de Dianes en Taranis. Naast begrafenisrituelen onthullen afgietsels van st\u00E8les het beroep van smid, huisvesting en cultussen. Het Museum Pierre No\u00EBl is de plek om de voorwerpen zelf te ontdekken en de reconstructie van de Oudheid in Saint-Di\u00E9-des-Vosges en de omliggende regio te voltooien aan de hand van een schaalmodel. St\u00E8les, munten, gereedschappen, sieraden, keramiek en beeldhouwwerken geven een waarheidsgetrouw beeld van de Gallo-Romeinse wereld, met andere woorden, de vermenging van Keltische vormen en tradities in de Vogezen met Romeinse bijdragen.\n\nRondleidingen met gids zijn mogelijk. Informatie bij het toeristenbureau."@nl . "Camp celtique de la Bure"@fr . "940000958" .